जे मजला उमगले ???

दो दीवाने शहर में, ....

2010-12-21T13:43:00.001+05:30

आज सकाळी बाइक वरून मी अणि बायको एक ठिकाणी चाललो होतो.. माझ्या पुढे एक बाइक अचानक थोड़ी स्लो झाली.. जरा नीट पाहिले तर अस लक्षात आले .. की एक कावळा उडाता उडाता रस्त्या वर पडलेली एक गोष्ट उचलायला एकदम खाली आला... त्या मुळे पुढचा बाईक वाला एकदम स्लो झाला ..

तसे कावळे हे जरा लहरी वाटतात.. अणि त्यांचा हे अस रस्त्या मधेच झेप घेणं कही नविन किव्वा वेगळं नाही.. पण मग जेव्हा पुढे जाऊन पहिला की काय आहे ज्या साठी हा एवढा भर रस्त्यात जीव हातात (पंखात) घेउन उडी मरतो आहे.. तर लक्षात आलं...

तिथे एक गवताची दांडी होती... घरट बांधण्यासाठी केवढा हा आटा पिटा ... असा विचार अचानक आला...

मग वाटला.. आपण काय वेगळं करतो आहोत... तसा फरक कुठे काही आहे???

गुलजारच एक गाणं आठवला....

दो दिवाने शहर मे

रात मे या दोपहर मे

आबुदना धुंडते है

एक आशियाना धुंडते है

इन भूल-भूल्लैया गलीयोन मे

अपना भी कोई घर होगा

अंबर पे खुलेगी खिडकीया

खिडकी पे खुला अंबर होगा...

अस्मानी रंग कि आंखो मे

बसनेका बहाना धुंडते है

आबुदना धुंडते है..

एक आशियाना धुंडते है

जब तारे जमीपर चलते है

आकाश जमी हो जाता है

उस रात नही फिर घर जाता

वो चांद यही सो जाता ही

पल भर के लिये इन आंखो मे

हम एक जमाना धुंडते है

आबुदाना धुंडते है

एक आशियाना धुंडते है

चुक भूल, देणे घेणे,

आपलाच,
~सभ्तर्ष~

वो जब याद आये..बोहोत याद आये..

2010-08-17T19:58:00.000+05:30

तसा आजचा दिवस नेहमी सारखाच सुरु झाला..

दुपारी डब्बा खायला म्हणून floor च्या बेहर आलो तर बाहेर पाहिलं कि मस्त पाऊस पडून गेला होता.. आणि typical श्रावण महिना वातावरण होता..
डब्बा खाल्ला आणि परत आलो, खिडकी बाहेर पाहिलं.. छान पाउस पडून गेल्या नंतरचा ऊन पडलं होतं..
प्रतिक ची खूप आठवण आली.. तो जेव्हा ATN मध्ये होता तेव्हा आम्ही अश्या वातावरणात नेहमी walk ला किव्वा चहा प्यायला जायचो.. त्याचं आणि माझा या बाबतीत नेहमीच एकमत होता कि अश्या वातावरणात office मध्ये बसून काम कारणं हा गुन्हा आहे..
मग मला त्याची, राहुल बापट, सोनाल ची खूप आठवण येऊ लागली.. सोनाल माझा manager..आमचा संभाषण कुणी ऐकलं असता तर कुणीच असं म्हणाला नसता कि तो माझा manager आहे.. तो होता तेव्हा कित्तेक वेळा आम्ही बाहेर जायचो..
कधी चहा, कधी पान .. पण आज कोणीच नव्हता office मध्ये..
मग अश्यावेळी काय करावा म्हणून गाडी काढली.. एकटाच आमच्या पान वाल्या कडे गेलो.. आमचा नेहमीचं पान खाल्ल... परत निघालो... आणि तेवढ्यात रिमझिम पाऊस सुरु झाला.. आणि तसाच भिजत office ला आलो..
छान वाटलं..
प्रतिक शी तसा रोजच online बोलणं होता पण सोनाल शी बरेच दिवस झाले contact नव्हता म्हणून मग त्याला फोने केला.. थोडा बोललो.. चांगला वाटलं....
आता हा दिवस नेहमी सारखा राहिला नव्हता .

चूक भूल देणे घेणे..
~सभ्तर्ष~

आला आला वारा, संगे पावसाच्या धारा .....

2010-05-31T19:13:00.000+05:30

आज खूप दिवसांनी लिहावासा वाटला.. म्हणजे घडलं हि तसच कि लिहावसं वाटला..
मे महिन्याचा शेवटचा दिवस... दिवस भर उकाड्याने हैराण झालेलो असताना संध्याकाळी अचानक ढग दाटून आले..
वाटलं आता मस्त पाऊस पडला पाहिजे ... तेवढ्यात हरया चा पिंग आला .. भूक लागली म्हणे... म्हटला चला
जरा चहा पोहे खावेत.. टपरी वर ....
मस्त पोहे खात होतो आणि मोठे मोठे थेंब बरसू लागले.. आम्ही दोघेहि आकाशा कडे पहिले.. म्हटला बघावा कुठे भोक पडल.....
लवकरच जाईल पाऊस या हिशोबाने आपला हळू हळू चहा पोह्याचा कार्यक्रम उरकू लागलो.. पण नाही नाही म्हणता चांगलाच वाढला..
तेवढ्यात हरी भाऊंची कॉमेंट: उद्या सकाळ मध्ये बातमी.. अचानक आलेल्या पावसाने पुणेकरांची तारांबळ उडाली...
मग काय बघायलाच नको.. रत्यावर दिसेल त्याच्या/तिच्यावर कॉमेंट मारणं चालू झाला..
लोक आपले सैरा वैरा धावत होते.. बाईक्स आणि स्कुटी वरील नव युवक युवती.. पावसाचा आनंद घेत चिंब भिजून.. फिरत होते..
तेवढ्यात एक लहान पोरांची टोळकी आली.. मे महिन्याचा सुट्ट्या चालू आहेत.. संध्याकाळी क्रिकेट चा टायिम आणि पाऊस आला.. आता करणार काय..
रत्याच्या बाजूने वाहणाऱ्या पाण्यात मस्त उड्या मारत होते.. त्यातीलच एक मुलगा.. त्याच्या पेक्षा छोट्या (वयाने आकाराने नव्हे ) मुलाला : ते बघ.. त्या गाडी चे अर्धे चाक पाण्यात .. त्याला छोट्या मुलाचे उत्तर : आई शप्पत कसलं भारी राव..
हरया आणि मी : हा हा हा हा ..
मग एक कार येते.. टपरी समोर थांबते.. २ डोसा .. अशी ऑर्डर देते..
या वर कॉमेंट हरी भाऊ: आयला, एवढ्या पावसात रत्यावर उभं राहून चहा पिण्याची मजा या कार वाल्यांना नाही येणार..
हरया आणि मी : हा हा हा हा ..
थोड्या वेळाने २ कॉलेज वयीन चिंब भिजलेल्या मुली.. स्कुटी भर रस्त्यात ( त्यांच्या साठी कदाचित ते नवीन नसावा): २ डोसा पार्सल
अशी ओर्देर देऊन गप्पा मारत होत्या.. मागून त्याच्या अजून २ मैत्रिणी आल्या आणि तश्याच रस्त्यावर गप्पा मारत उभ्या राहिल्या..
मागून येणाऱ्या कार ने होर्न वाजवला तेव्हा भानात येऊन.. : अच्चा चाल भेटू उदया
हरया आणि मी : परत हा हा हा हा ...
आत्ता पर्यंत बराच पाऊस पडून झाला होता.. म्हणजे इतका कि आमच्या समोरच्या रस्त्या वर बरच पाणी साठलं होत..
मग एक नाव तरुण त्याच्या जोरात धावण्र्या बाईक वर जरा जोरात आला..समोरून येणाऱ्या रिक्षा मध्ये पाणी उडालं आणि पासिंजर: अरे एsss
करत ओरडला..
हरया आणि मी : हा हा हा हा ...
अजून पण बरेच काही झाला.. बरीच भिजलेली लोकं रस्त्यावरून गेली.. प्रत्तेकावर मारलेले कॉमेंट्स इथे लिहिणं चांगला "दिसणार" नाही..

अश्यातच अर्धा तास गेला.. पाऊस थोडा थोडा कमी झाला. आम्ही हिम्मत करून निघालो.. तर एक कार वाला जोरात गेला आणि जोरात पाणी उडवून गेला..
हरया आणि मी: @!#@!$#@#$ आणि ......परत ...........हा हा हा....
धमाल संध्याकाळ..

बाकी सर्व क्षेम...
चुक भूल देणे घेणे,
आपलाच,
~सभ्तर्ष~

पैसा ये पैसा ....

2009-08-06T19:18:00.000+05:30

काही वर्ष झाले एक गोष्ट माला वेळो वेळी खटकत आली आहे आणि आज पुन्हा खटकली..
तसा माझ्या या पोस्ट मधे म्हटल्या प्रमाणे मी कधी लोकांचा विचार करत नाही, पण आज जरा म्हटला करून बघवा.
कुठल्याश्या वेबसाइट वर कुठल्यातरी software professionals ने केलेल्या घोळा बद्दल बातमी होती.. बातमी तशी चांगली नव्हती, तर त्या बातमी ला येणार्या कमेंट्स वाचल्या तर बातमी बद्दल तर सोडाच पण एकुण software professionals हे किती वाईट अणि माजलेले प्राणी आहेत अणि त्यांचा माज हा किती प्रमाणात समाजाची हानि करतो आहे अणि आपली मराठ्मोळी संस्कृति अस्तास कशी येत आहे, यांना भरपूर पैसे मिळतातम्हणुन हे लोक माजतात अणि गाड्या काय उडवतात, मॉल्स मधे पैसे काय उडवतात, उड़वा उडावी ची उत्तर कायदेतात :P,(बराच उड़ताय ) वगेरे वगेरे कमेंट्स वाचायला अणि बर्याच वेळा ऐकायला मिळतात... तसे काही माजले असतीलही पण ठीके यार कुठली पीढी अशी झाली आहे की ज्यांना त्यांचा काळ झेपला॥ हिटलर ही गाँधी'न च्याच पिढितल..

खर पाहता हे कमेंट्स कराणार्यानचे पण कोणी तरी या IT profession मधे असतीलच, त्यांचा झालेला बर हे दिसत नसावा कदाचित... कुणास ठाउक... हे दर वेळी खर असेलच असा नाही पण माला यालोकांची mentality कळत नाही.
अरे बाबा आमची चुक आहे का की आम्हाला एवढा (जो काय असेल तो... आता तुम्ही त्याला जास्त म्हणता... तसा आम्हाला तो कमीच वाटतो॥ हा माज नव्हे :प) पगार मिळतो आहे....
आता जगाचा नियमच आहे "जो ज्यादा बिकता है उसका दाम भी ज्यादा चुकाना पड़ता है", सद्य परिस्तिथि अशीआहे की आहे जरा डोक्याला भाव... जो उत्तम वापरतो त्याला चांगले मिळतात जो नाही वापरत तो पडतो तसाच.. तसा Darwin च्या evolution theory सारखाच आहे... एके काळी म्हणे mechanical engg ची चलती होती तेव्हात्यांच्या आधीच्या पिढीने हेच केले असावे कदाचित.. कुणास ठाउक... कदाचित पुढल्या पीढी ला काहीतरी नविनसापडेल अणि तेव्हा त्यांना ही त्या वेळी प्रमाणे चैनित रहता यईल एवढा पगार मिळेल.. अणि अत्ता जी माजलेलेम्हणुन संबोधले जात आहेत ते उद्या कदाचित संपूर्ण बदला घेतील अणि तासाचा पुढे चालत राहिल...
चलायाचाचअसा म्हणुन पुढे चालत रहायचा अणि काय....
अरे बाबा तुम्ही एक विसरता आहात जेव्हा असा म्हटला जाता की IT वाल्यांना एवढा पगार वगेरे वगेरे.. तेव्हा हा पण विचार करा की बाबा हे लोक काम काय, किती, केव्हा, केवढा वेळ, कसा करतात.. का यांना एवढापगार दिला जातो..
सगलेच लोक काही IT वल्यां बद्दल असा विचार करतात अस नाही बरेच लोक हे सगळ समजुन ही आहेत.. पणकाय आता.. चलायाचाच....
हे अणि अशेच काही विचार डोक्यात घोळत होते , म्हणुन म्हटला जरा उतरवून टाकावा एखाद्या पानावर... तसा माला कोणा बद्दल काही राग नाही की लोभ नाही.. पण जरा वाटला लिहावासा म्हणुन..

बाकी सर्व क्षेम...
चुक भूल देणे घेणे,
आपलाच
~सभ्तर्ष~

कुछ तो लोग कहेंगे, लोगो का काम है कहना

2009-06-15T21:58:00.000+05:30

एकदा एक माणुस साधारण चाळिशीतला अणि त्याचा मुलगा साधारण वय पंधरा- अठरा वर्ष, एका गावातूनदुसऱ्या गावी चालले होते॥ त्यांच्या बरोबर त्यांचे एक गाढव होते, अशी ही दोघे आपल्या वाटेने छान गप्पा मारतचालले होते।
ते एका गावाच्या वेशी पाशी आले। तिथे एक चव्हाट्यावर काही म्हातारी माणसा विड्या फुकत बसली होती, तेत्या दोघांकडे बघून हसायला लागले। त्यातला एक जण दुसऱ्याला म्हणाला "काय म्हणावा या दोघस्नी, गाढवरिकामाच सोडलय अणि बजुना चालत चालली, बसल की नाय एखादा त्या गाढवावर" अणि हसायला लागले... हेत्या दोघांनी ऐकल, मग बाप पोराला म्हणाला की तू बस याच्या वर, पोराने मान डोलावली अणि चढला गाढवावर।

दुपारची वेळ होती सूर्य चांगलाच तळपत होता, जाता जाता त्यांना गावात एक नदी लागली म्हणुन थोड़ा पाणीप्यायला म्हणुन दोघे नदी कड़े जायला लागले। तिथे कही बाया कपडे धुवायला आल्या होत्या॥ हे दोघ पाणीप्यायला आलेल्या बघून त्यांच्यात कुजबुज उठली, त्या दोघांच्या कानावर ती यईल एवढ्या जोरात ती चाललीहोती॥ त्या घोळक्या मधली एक बाई म्हणाली "काय बाबा म्हणायचा या पोराला॥ एवढा तरण बांड अणि बापालाउन्हातुन चालवतो अणि स्वतः ऐटित या गाढवावर बसलाय"
ते दोघे पाणी प्याले, गाढवालाही पाजले अणि मग पोरगा त्याच्या बापाला म्हणाला, की "आता तुम्ही बसा मीचालतो..."
असेच थोड़ा वेळ चालत असता ते एका चावडी पाशी आले, तिथे काही रिकामी टालकी दुपार च जेवण अटपुन पानतम्बाकू खात बसली होती, आडकित्यात सुपारी तोडत तोडत एकाने त्यांच्या कड़े पाहिले... अणि चुक्चुकयालालागला॥ ते पोर-बाप जवळ आल्यावर तो त्याच्या साथीदाराला म्हणाला "काय म्हणावा या बापाला, याचा जीवपण कसा झाला पोराला भर दुपार च्या उन्हात चालवायला" अणि कट कन सुपरीचा तुकडा तोडला। दूसरा लगेचपानाला चुना लावता लावता म्हणाला " काय बाबा म्हणायचा या माणसाला, दगडाचा कालीज घेउन आला वाटताजन्माला"
ही वाकया ऐकून बाप हादरलाच, पोरगा पण बापाकडे बघून सांगू इच्छित होता की माझ्या मनात असा काहीनाहीये, पण मग रहावाला नाही म्हणुन बापच नंतर म्हणाला " ये पोरा तू पण बैस याच्यावर"
अणि हळु हळु ते गाढव पुढे सरकू लागला.
पुढे एका देवळा जवळ ते पोचले॥ तिथे काही मंडळी काही गहन चर्चा करत बसले होते॥ या दोघांना त्या गाढवावरबसून येताना बघून त्यातून एक जण त्यांनाच म्हणाला की " अरे त्या मुक्या जनावारावर किती अत्याचारकरणार, दोघ दोघ बसून चललासा॥ काही दाया येते की नाही त्या बिचार्या जनावाराची" हे ऐकून ते बाप-पोर पुन्हा हदारलेच । दोघ पटकन खाली उतरले अणि आता काय करायचा, त्या गाढवाला झालेल्या श्रमाच्या परतफ़ेडी खातरत्यांनी ठरवला की ते त्याला उचलून नेणार। त्यांनी त्याला उचलले अणि घेउन जायला लागले, बरेच कष्ट पडतहोते, पण तरीही लोकां कडून होणारी कुचबना टालावी म्हणुन ते हे कष्ट घेऊ लागले॥
थोड़ा वेळ झाला गाव कधीच मागे पडला होत त्यांच गाव आता थोड्याच अंतरावर होत, दुपारचा सूर्य पश्चिमे कड़ेझुकयाला लागला होता, अणि शेतावारून कष्ट करून घरी परताणार्या कही शेताकर्यान्नी त्यांना पहिला॥
ते हसून हसून लोट पोट झाले॥ त्या बापने त्यांना विचारले काय झाला म्हणुन तर एक जण म्हणाला "अर त्यालास्वताहाचे चार पाय असुनही तुम्ही त्याला कशाला उचलला आहे॥ त्यों चालेल की सोताच्या पायांनी"
आता मात्र फार झाले॥ दोघांनी त्या गाढवाला खली ठेवले अणि गप गुमान चालू लागले॥

कोणी तरी म्हणुन गेलेच आहे म्हणा " ऐकावे जनाचे अणि करावे मनाचे"

आपलाच,
~सभ्तर्ष~

एक पल का जीना

2009-04-30T20:47:00.000+05:30

आज खुप दिवसांनी infact बर्याच महिन्यांनी लिहावेसे वाटले किव्वा तसा म्हणाल तर बर्याच महिन्यांनी मजला काहि उमगले, तस त्याचे कारणही जेवढा मोठा तेवढच नकोस आहे॥
तर एकुणच झाला अस की आमची आज सकाळी ऑफिस मधे होती एक मीटिंग, आमच्या product च्या chief architect barobar, ती मीच schedule केल्या मुळे मला तिथे वेळेवर जाण भाग होता॥ तसा मी वेळेवर उठून तयार ही झालो अणि घरातून निघालो सुद्धा, अणि साधारण ४-५ km गेलो असेल ते एक ब्रिज बरुन उतरत असताना अचानक खाली पाणी दिसले॥ पण ब्रेक लावण भाग होत कारण पुढे traffic jam होता अणि उतारा वर असल्या मुळे तसा माझा वेग ही जास्तच होता, म्हणुन जरा ब्रेक जरा गियर यांच्या सहयोगाने गाड़ी slow करण्याचा प्रयत्न चालू असतानाच जे व्हायला नको तेच जाला, अणि गाड़ी घसरली। मग मी गाड़ी सोडली (हे मी बर्याच वेळा केला आहे॥ गाड़ी slip झाली की तिच्या बरोबर आपण slip होऊ नये म्हणुन गाड़ी सोडणे हे अनुभवातून शिकलो :P) अणि मी पण त्या पाणीदार रस्त्यावर घसरलो, अणि मग हेलमेट मग बैग (तिच्या मधला लैपटॉप) असा सगळच अदळत असल्याचे जाणवत होते॥ हेलमेट ने मात्र खुप मोठा धक्का सहन केलेला दिसत होता, अजुनही दिसतोय॥ त्याची बिचार्याची काच फुटली, बदलावी लागेल .. अणि मग ट्रैफिक थम्बले॥ माला अणि माझ्या गाडीला उचलण्यात आले॥ काही सत पुरुषान्नि मला रस्त्याच्या कडेला येण्यात मदत केलि, कुठल्याश्या माणसाने माझी गाड़ी बाजूला अणुन लावली, तसा मला कही जास्त लागला नव्हता॥ (thank you to PMC रस्ते इतके चांगले अणि गुळगुळीत केले की घसरत गेलो अणि फ़क्त हाताच्या कोपर्याला अणि गुडघ्याला थोड़े खरचटले॥ अणि काहीसा मुका मार लागला जो माला अत्ता जाणवतोय :P)
तेव्हा माला रस्त्याच्या बाजूला नेणारा एक मानुस म्हणाला "नशीबवान आहात साहेब॥ वाचलात", तसा तेव्हा मला काही कळल नाही॥ कदाचित मागुन मोठी गाड़ी वगौरे येत असावी॥ मी माझ्या कपद्यन कड़े पाहिले , trouser डाव्या गुडघ्यावर फाटली होती चिखल मय पाण्या मुळे ती सौम्य brown ची अधिक गडद brown झाली होती, शर्ट ओला जाला होता, बहुतेक फाटला पण होता॥ गाड़ी कड़े पहिला॥ प्रथम दर्शनी headlight च्या वरची काच अधिक फुटली होती.
आजू बाजू जमलेल्या बर्याच लोकांच्या प्रश्नाची उत्तर दिले की मला काही झालेले नाहीये॥ सगळी हाडे जिथे होती तिथेच अणि तेवढीच आहेत॥ अणि गाड़ी चालू केलि अणि निघालो तेव्हा जाणवला गाड़ी च shock absorber मधे झोल झाला आहे... पुढल्या चौकातून U turn घेतला अणि घरा कड़े निघायला वळालो॥
तेव्हा माझ्या डोक्यात त्या माणसाचे शब्द पडले॥ "नशीबवान आहात साहेब॥ वाचलात" ... वाचलो ?? की अडकलो ? जर कही बर वाईट झाल असता तर ??? गेले १-२ आठवडे जे tensions आहेत ते गेले असते ना ?
घर, लग्न, गाड़ी, मित्र, सुखी आयुष्य॥ काय काय करायचा आहे त्याच्या साठी किती तयारी चालू आहे... savingस करा plannig करा॥ किती ५-१०-१५ वर्षा पुढले investments बघा॥ PF किती PPF काढा.... policy काढा, पेंशन प्लान्स बघा॥ अणि त्याच्या साठी टेंशन घ्या ?
नही पण खरच वाचलो खरया अर्थाने वाचलो,, वाचलो म्हणुनच तर हे कळले
काय राव॥ कोणी संगीतालय "मस्ती में जियो" टेंशन नही लेनेका ॥ काय ठाउक कधी जावा लागेल॥ स्वतः साठी कही तरी करा॥ दूसरो के लिए तो सब जीते है॥ थोड़ा अपने लिए जियो॥
हे अणि असे बरेच साक्षात्कार झाले

ये रे घना, ये रे घना, न्हाऊ घाल माझ्या मना....

2008-12-01T19:16:00.000+05:30

एक छोटीशी गोष्ट-
लई लई वर्सा अधीची गोष्त हाय बघा. एक आटपाट नावाचा गाव व्हत.
मागल्या वरसी काय जास पाउस न्हाई झाला म्हून लोकास्नी जास पीक न्हाई घेता आल अणि या वारसी तर बगापावसाचा नावच न्हाई... कोन बी काय बी म्हन्हाया लागले. म्हने गावाला शाप लागला हाय म्हून पाण्याचा एकटिपूस पड़ना.
लई बिकट झाली व्हति बघा अवस्था, कोनाला काय बी सूचना, समदे उपाय करून झाले.
कोन नवसच बोलतय, तर कोन गावातले सरपंच अणि मंडली शहरातल्या सहेबाकड़ जाऊन पाण्या साठी कायउपाय व्होतोय का ते बघतायत ... पण काय बी झाल न्हाय बगा. सगळी कड हीच तरा .
समदी पोर-सोर, बाया, बापे समदे पाण्याच्या ओढिन लाम लाम परेंत जाऊन कुठ खाड्डेच खोद तर कुठ झरामिलातोय का बाघ असा करत . समदी जनावर मरायास्नी टेकायला लागली व्हति. काय करावा कुणाला बीउमजना.
सगळी मंडळी अकशाकडं डोळ लाउन बसली व्हति. कधी पडतोय त्यों पाउस अन कधी एकदाची तहान बुजतिये... जिमिन तर तापून तापून करापल्या वाणी झाली व्हति,
एक दिस असाच एक मोठ महाराज गवाकड आले अणि गावानी त्याच्याकादा वल्या डोल्यांन पहायला . या साधूमहाराजांना म्हणे सगला ग्यात हाय, ते सगला जानातात म्हून समदी लोक त्यांना भेतायास्नी गेली. साधू महाराजम्हणाले "जर देवा वर श्रद्दा असेल तर समदी जा , गावा बाहेरच्या टेकडी वर च्या देवाळात जा, तिथे देवाच्या चरनीडोक ठेवा. अणि बघा पाउस पडणारच... "

समदी मंडली खुश झाली. दूसरा दीस उजाडला. समदी टेकडी वर जायला निघाली. समदा गाव सकाळी जमला. जोतो गडबडीत, समदी पाय वाटेने वर चढाया लागली.
याच गर्दित एक लहान पोर पण त्याच्या छोट्या पावलांनी टेकडी चढत व्हता. त्याच्या एकट्याच्या हातात एक छत्रीव्हति. ती बघून एक घोळख्यातल्या माणसाने त्याला इचाराले.
"काय रे पोरा, ही छत्री घेउन कशाला आलास?"
त्यावर ते पोर म्हनल "आता वल गेल्यावल पाउस येनाल ना, मग मी भिजेल ना!!"
--------------------------

श्रद्धा म्हणजे काय ?

पुरानी जीन्स और गिटार......

2008-10-16T18:35:00.000+05:30

पोस्ट च टाइटल वाचून जर कोणाला असा वाटेल की मी गिटार वगेरे वाजवतो तर अस काही नाहीये, मला आवडेल ते वादय शिकायला पण......... असो.
माझ्या मागल्या काही (३) पोस्ट्स च टाइटल साठी योगयोगाने काही गाण्यां मधील ओळी सुचल्या अणि या वेळी तर एक गाण्याने पोस्ट सुचवली आता तसच बघू पुढे किती consistency ठेवता येते आहे ते.
असो...
बाकी पोस्ट बद्दल म्हणाल तर त्याचा अस झाला की माझ्या कड़े माझ्या आवडीच्या २च अश्या जीन्स होत्या अणि त्या सुद्धा एकाच कंपनीच्या (Wrangler) अणि एकाचा स्टाइल च्या, वर्षा च्या वेगवेगळ्या ऋतु मधे घेतलेल्या। काही दिवसांपूर्वी त्यातील एक गुडघ्यावर फाटली. अरेरे... आता झाली का पंचायीत, घरून बर्याच शिव्या ऐकल्या होत्या त्याच त्याच अणि एक सारख्या जीन्स घेतल्या बद्दल अणि त्या शिव्या माझ्या लाडक्या जीन्सला लागल्या अणि बिचारी तीच लाजुन फाटली, :(

या वरच्या गोष्टी वाचल्या तर उगीच कोणाला तरी वाटेल की काय राव जीन्स मधे काय जीव आडकवायचा. पण माझा दुःख त्यालाच कळेल ज्याला व्यवस्थित फिटिंग च्या जीन्स शोधायला वण वण फिराव लागत. म्हणजे मी तसा कही एवढा ओबड़-धोबड़ नाही पण तरी... आहे थोड़ा, आता त्यात हसण्या सारखा जास्त काही नाहीये. म्हणुनच एखादी फिटिंग आवडली की मी त्याच फिटिंग ची अणि कंपनी ची अणि बहुतेक रंगा चीही अजुन १-२ जेंस घेउन टकतो नंतर च्या खरेदी cycle मधे. ( याचे एकमेव कारण म्हणजे त्या दोन्ही एकच जीन्स नसून दोन वेगळ्या जीन्स आहेत हे तिच्या कड़े बघणारयाला, तिला धुणारयाला, तिला धुवायला टाकानारयाल, इस्त्री वाल्याला , अणि महत्वाचे म्हणजे तिला घलणारयाला कळावे म्हणुन, एकाच वेळेस दोन सारख्या घेत नाही)

आता ती जीन्स फाटली अणि त्या category मधली एकच राहिली तर आता अजुन १-२ तश्याच घेतल्या पाहिजेत म्हणुन जरा shopping ची तयारी सुरु केली. तयारी एवढ्या करता म्हणालो कारण कधीतरी कपडे खरेदी करणारे याला खुप मोठा event म्हणुन साजरा करतात अणि नेहमी खरेदी करणारयना विचारतात की बाबा कुठे सेल आहे ? कुठे स्वस्त कपडे आहेत? कुठे variety आहे ??? अणि वगेरे वगेरे.

एवढ्या तयारी नंतर मग शेवटी खरेदी केली अणि मग पुन्हा आपल्या ब्रन्ड ची जीन्स घेतली. किती आनंद झाला म्हणुन सांगू, असो.

मस्त पैकी लगेच काढली पण जीन्स ऑफिस साठी वापरायला. कसला भारी वाटत होत, एकदम कड़क !!
तो दिवस छान गेला. मग दुसरया दिवशी पुन्हा जुनी जीन्स घातली.
कसला भारी वाटते "back to old days" !!! मग असा वाटला चयाला नवी कितीही भारी असो, पण जुनी ती जुनीच . म्हणुनच बहुतेक "पुरानी जीन्स " ला एवढा डिमांड आहेत.
पण हे घरी आई ला कळाल तर नवलच, तिला काय कळणार जुन्या जीन्स च्या प्रति असणारा माझा प्रेम.
म्हणुन म्हटला की आपण त्या फाटक्या जीन्स साठी म्हणुन काही तरी केला पाहिजे.
आज "पुरानी जीन्स" हे गाण एकला अणि एकदम जखम वर आली, आता ठरवलच की आपण एक पोस्ट टाकुयात अणि म्हणुनच हा सगळा खटाटोप . असो ... चालायचच
आता तर मी त्या जीन्स्चे पाय कापून तिला हाफ करुन वापरणार आहे, हिच तिच्या साठी माझ्याकडुन श्रद्धांजलि.

आता यातून काय उमजले म्हणाल तर, एवढेच की
जुने कितीही छान वाटला तरी नवे घेण भाग आहे, हे आजचे नवे कधीतरी जुने होइल अणि पुन्हा नव घ्यावा लागेल... हे असा चालायचच, जूने कधीतरी सोडावा लागणारच फ़क्त ते सोडताना त्याला मस्त पैकी thank you म्हणुन सोडून दया अणि नव्याच्या मागे लागा।
काही गोष्टी अश्याही असतात की ज्या कधीच जुन्या होत नाहीत म्हणुन काय त्यांना कधीच "thank you" म्हणता येणार नाही का ? अस नाही.
असो,

चुक भूल देणे घेणे,

आपलाच,
~सभ्तर्ष~

ट्रेलर: हा खेळ सावल्यांचा

2008-09-30T23:01:00.000+05:30

खुप दिवस झाले काही तरी लिहावस वाटते आहे पण काही केल्या होत नाहीये अणि आज तर वेळ पण आहे पण तरी म्हणाल तस सुचत नाही म्हणुन असच एखादी पोस्ट टाकावी म्हटल बघू काही उतरते का.
एक विषय घुटमळतो आहे डोक्यात
नाव: "हा खेळ सावल्यांचा"...
जर मराठी चित्रपटान बद्दल काही थोड़ा फार ज्ञान असेल तर खुप पूर्वी या नावाचा एक चित्रपट होउन गेला... starring काशीनाथ घाणेकर... "गोमू संगतीने, माझ्या तू येशील का" फेम॥
पण जे मला वाटत आहे ते अणि या चित्रपटा मधे कही साम्य नाहीये .

"सावली म्हणजे एखाद्याच्या डोक्यातील विचार", या अनुशागाने थोड़ा विचार केला (किव्वा थोड़ा सावल्यांचा खेळ केला) तर डोक्यात एक लक्ख प्रकाशाची किरण पड़ते अणि अजुन सावल्या दिसतात (:D)

काही सावल्या आपल्याला चांगल्या, हव्या हव्याश्या असतात तर काही अगदी नकोश्य,
काहींच्या उबदार संगतीत रहवास वाटत तर काहींची संगत पायात मोडलेल्या एखाद्या काट्या प्रमाणे सलत रहाते.
एखाद्या माणसाचे सगळे जीवन या सवाल्यां मधे गुंतून जाते,

आता असा विचार करू की जर या सवाल्याच नाहीश्या झाल्या तर ?
किती गम्मत येईल !! की काय होइल ??
मग, त्या नकोश्यासावल्या पण जातील अणि आवडणारया पण जातील,
हे जो पर्यंत तस होत नाही तो पर्यंत कळणार नाही अणि जर तस झाला तरी कळणार कस ?
काही कळण्या साठी सावल्यांचा आधार हा घ्यावा लागणारच
बापरे कसल गूढ़ कोड आहे,
जर तुम्ही इथ पर्यंत वाचल अणि काही कळाल तर "कमेन्ट" नक्की टाका :)
असो,
ट्रेलर म्हणुन एवढा ठीक आहे आज साठी :)

चुक भूल देणे घेणे,

आपलाच,
~सभ्तर्ष~

एका पांढरया घोड्याची गोष्ट

2008-09-09T19:40:00.000+05:30

एका इसमा कड़े एक पांढरा शुभ्र असा घोड़ा होता, असे ऐकिवात आहे की तो इतका सुंदर होता की खुद्द रजा सुद्धा त्याला या घोड्या साठी मागेल ती किम्मत द्यायला तैयार होता, पण तो इसम काही केल्या तो घोड़ा द्यायला काही तयार नव्हता. कारण त्याला त्याचा घोडा फार प्रिय होता, त्याला गावातील लोक सुद्धा म्हणायला लागले की बाबा देऊन टाक तो घोडा राजाला, उगाच कशाला त्याच्याशी वैर घेतो, पण तरी तो काही तयार नव्हता, सगळ्या गाववाल्यांची त्याच्या घोडयावर नजर होती. सगळे जळत असत, त्याच्या घोडयाकडे बघून. पण त्याच्या वर याचा काही परिणाम होत नसत, कारण घोड्या वर तो खुप प्रेम करत होता अणि त्याला पैश्या च्या बदल्यात कोणाला द्यावे असा विचार ही करवत नव्हता, तो त्याच्या घोड्याची खुप कळजी घ्यायचा.
असेच एका रात्रि त्याचा घोडा तबेल्यातुन गायब झाला. सकाळी सकाळी सगळे लोक त्याच्या घर जवळ जमले अणि त्याचे सांत्वन करू लागले. त्याला कोणी विचारले तर तो म्हणायचा,
"माझा घोडा माझ्या तबेल्यात नाही एवढेच मला माहित आहे.. आता हे चांगला झाले की वाईट हे मला माहित नाही"
लोक त्याचा या विचारां मूळे कुजबुज करू लागले अणि निघून गेले.
मग थोड्या दिवसांनी एका सकाळी तो घोडा परत आला अणि येताना १० जंगली घोडे घेउन आला, एकदम त्याच्या सारखेच, ही बातमी आख्या गावात वारया सारखी पसरली अणि बरेच लोक त्या घोडयांना बघायला अणि त्या माणसाचे अभिनंदन करायला त्याच्या घरी आले. जेव्हा काहींनी त्याचे अभिनंदन केले तेव्हा तो म्हणाला की
" माझा घोड़ा गेला होता अणि आज सकाळी परत आला अणि येताना १० त्याच्या सारखेच घोडे घेउन आला एवढेच माला माहित आहे .. आता हे चंगले झाले की वाईट मला माहित नाही"
त्याच्या या उदासिनाते बद्दल लोक रागावले अणि निघून गेले ..
त्या माणसाचा एक तरुण मुलगा होता तो आता या १० घोडयांना शिकवायला लागला .. सगळे घोडे चांगले माण्साळु लागले होते.. तेवढ्यात एक अपघात झाला अणि त्यात त्या माणसाचा एकुलता एक मुलगा एका घोड्या वरून पडला अणि त्यात त्याला त्याचे दोन्ही पाय गमवावे लागले. परत काही लोक त्याचे सांत्वन करायला त्याच्या घरी आले, तर तो म्हणायचा की
"माझा मुलगा घोड्यावरून पडला अणि त्याला अपंगत्व आला एवढेच माला माहित .. आता हे चांगले झाले की वाईट हे मला माहित नाही"
हे ऐकून गाव वाले तिथून निघून गेले.
असेच बरेच दिवस उलटून गेले अणि एके दिवस त्याच्या राज्या वर एका युद्धाची सावट पसरली। असे म्हणतात की ते युद्ध नव्हत तर त्यांच्या राजा मूळे राज्या वर आलेले संकट होता . त्या युद्धात ह्यांच्या सैन्यात कोणी वाचणार नव्हते अणि राजाने त्याच्या राज्यातील सर्व तरुण मुलांना बोलावून सैन्यात बळजबरिने भरती करून घेतले होते. म्हणुन बरेच लोक तेथुन पळ काढत होते. फ़क्त लहान मूले, स्तरीय, वृद्ध अणि अपंग लोकांना त्याने कही केले नही.
तेव्हा सगळे सैन्य युद्धात मेले. जेव्हा पण काही लोक त्या इसमाला भेटत तेव्हा म्हणत की तू नशीबवान आहेस म्हणुन तुझा मुलगा वाचला नाहीतर आमचा पूर्ण वन्श बरबात झाला .. तेव्हा तो त्यांना म्हणत की
" माझा मुलगा अपन्गत्वा मूळे युद्धात नाही जाऊ शकला एवढेच मला माहित,
आता हे चांगले झाले की वाईट हे मला माहित नाही".

यातून बरेच काही शिकायला मिळाले .......... :)

"Live in this moment"

~सभ्तर्ष~

सुख म्हणजे नक्की काय असते ??

2008-08-29T20:17:00.000+05:30

मला सांगा सुख म्हणजे नक्की काय असते,
काय पुण्य असल की ते घर बसल्या मिलते?

खर तर आज काल हे खुप जास्त वाजायला लागला आहे डोक्यात, म्हटल तर किती सोपा प्रश्न आहे हा अणि म्हटल तर किती गूढ़ अणि विचार करायला लावणारा प्रश्न आहे,
सारखा डोक्यात वाजणयाचे कारण की नेहमी अजू बाजु ला जे घडत आहे त्यातून रोज काहीतरी नविन, वेगळ अणि अजब असा शिकतोय,
काय आहे हे सुख, पैसा नाही ( इंग्लिश मधे म्हणतात तसा "learnt it the hard way" )
लहान पणी आजी म्हणायची त्याचा अर्थ आज कळतो आहे किव्वा अजुन कळतोच आहे " बाबा रे आम्ही जेवढ जग पहिले आहे तेवढ अजुन तुम्ही नाही पाहिलेला तर मुला जरा जपून रहा"
कॉलेज मधे असताना असा वाटायचा की पैसा कमावले की संपल आपण सुखी होणार, बास मस्त अभ्यास करायचा, चांगली नोकरी मिळ्वायची, महिन्याला पगाराची १/३ रक्कम सेव करायची, मस्त २-३ वर्षात एखादा फ्लैट मग लग्न करायचा विचार करायचा अणि जमलच तर लग्न करायच अणि घरात सग्ळ्यंनी सुखात राहायचा, बास हाय काय अणि नाय काय,
पण जसा जसा या जगात मोठा होत गेलोय तसा फाइनेंस हा प्रॉब्लम सोडला तर बाकी कोणताही प्रॉब्लम अजुन सॉल्व झाला नाहीये, उलट नविन नविन अजब, ज्यांच्या बद्दल कधी विचार ही नसेल केला अशे प्रश्न पुढे येउन ठेपले.
विचार विनिमय केला एक सोलुशंस म्हणजे भारताच्या बाहेर जा अणि मस्त मोठ्या पगाराची नोकरी करा अणि जास्त सेव करा म्हणजे पुण्यात घर घेण्याची ऐपत होइल अणि मग सगळे सुखाने रहा, पण मग हे प्रॉब्लम च सॉल्यूशन न वाटता ताच्या पासून पळुन जाण्याचा मार्ग वाटतो, माहित नाही का,
परत तिकडे जाउन हवि तशी नोकरी मिळेलच याची काय guarantee, चला नोकरी मिळाली तरी career च्या दृष्टीने तिचा कसा उपयोग, इकडे निदान घराच्यां सोबत तरी राहतो आहे.. तिकडे तर ते ही नसणार, रोज कितीही उशिरा घरी गेलो तरी रोज कोणीतरी दरवाजा उघडायला आहे रागाने, चिडून का होइना पण प्रेमाने. तिथे तर तसेही कोणी नसेल. तिकडच्या home sick मित्रांचे अनुभव ऐकले की वाटत की नको बाबा इथेच राहून काय ती चटनी भाकरी मिळाली तर बरे, भले घर व्हायला अजुन १ वर्ष लागु दे पण चालेल पण तो त्रास नको असे अणि याच्या सारख्या विचारांनी डोक भंडावून उठत, अश्या वेळी चा ताण अकल्पनीय वाढतो, अणि आपोआपच ते सॉल्यूशन नकोसा वाटू लागत,
मग आता यातून सॉल्यूशन काय?
आजवर जे पहिल, ऐकल, अनुभवल, शिकल त्यातून हे सॉल्यूशन समोर येते की,
पैश्याच्या मागे धावण्यात काहीच अर्थ नाही, अपाला लॉन्ग टर्म गोल आहे सुखात आनंदात रहावा बास, अजुन काय ?
आपल्या आधीच्या पिढीने घर कधी मिळवले? साधारण वयाच्या तीशित, मग आपण तेवढे patient का नाही, स्वयंपूर्ण होण्याची काय एवढी घाई आहे, अर्थात तसा स्वयंपूर्ण आता अहोताच पण मग तो जो long term goal आहे त्याच्या साठी काय करत आहोत. पैसा हवा नाही असा नाही पण त्याच्या उपयोग हा तो गोल अचीव करण्या साठी व्हावा, बास बाकी काय
आता ते कसा करावा ?
खुप विचार केल्या नंतर या विचारने माझया डोक्यात लक्ख प्रकाश पाडला, अरे वेड्या, तो जो गोल गोल म्हणतो आहेस तो long term नाहीये जो जसा जसा जगत जातोस तसा तसा अचीव होत जातो।
तो जो गोल आहे तो काही कुठला ठिकाण नाही की जिथे गेला की वाटता "हुश्श!! आलो बाबा एकदाचा" पण तो प्रवास आहे जो सुखात अनुभवायचा आहे, २ वर्षा नंतर मला हे हव म्हणुन मी आत्ताचा क्षण का दुखात घालवतो आहे ?

जग मित्रा, आत्ताचा हा क्षण आनंदात जग, जे जे नाही केले ते करा लहान पणी जे जे नाही करता आला ते कर,
खुप सारे खेळ शिकू लागलो, ऑफिस मधे टेबल टेनिस आल्या पासून गेल्या ६ महिन्यात बराच चांगला खेळु लागलो, मग असा वाटल की हो खरच आपण ही खेळु शकतो, हा देह कितीही मोठा वाटत असला तरी कॉलेज मधे गेल्या पासून सुटलेले क्रिकेट वगेरे खेळात अजुनही आपण खेळु शकतो, मग तर विचारूच नका badminton पण सुरु केले, अणि आज पासून तर चक्क २ वर्षा पासून पेंडिंग असा ब्लॉग ही सुरु केले... अब रुकना नाही,
आता म्यूजिक शिकायची इच्छा ही पूर्ण करायची आहे.. जगात जे जे आवडत ते ते करायचा आहे मग ते करायला परदेशाताच जाव असा कही नाही, आपल्या लोकात राहून देखिल हे सगला करता येईल,

हळु हळु का होइना पैसा सेव करावा अणि घर अपोपाप होइल? जे जे हवे आहे ते सर्व करुयात घाई कोणाला आहे,
कष्ट नाही तर जीवनात मजा नाही असा कोणीतरी म्हटला असेलच.

अणि एवढी चांगली मित्र मंडली आहेत, दृष्ट लगाव असा भाऊ आहे, फॅमिली आहे,
बास आहे अजुन काय हवे.. self satisfied म्हणतात ते हेच बहुतेक.

लहानपणी महाभारत सीरियल लगत होती तिची सुरुवात एका शंख नादान होत अणि मग एक मानुस एक श्लोक महनत "कर्मण्ये वादी कारस्तेय, मा फलेषु कदाचना !"
अर्थ आता समजतोय :)

p.s: पहिलाच ब्लॉग लिहिला अणि तो ही मराठीत त्या मूळे चुक भूल देणे घेणे।

~sabhtarsha~

Lonawla trip -- 2003

2006-08-31T12:34:00.000+05:30

Lonawala Trip 2003

Jul 18, 2003 - 21 Photos

Bhorgiri

2006-08-31T12:32:00.000+05:30

Bhorgiri

Jul 30, 2006 - 62 Photos

Lohagadh -- Picassa magic

2006-06-21T13:14:00.000+05:30